Even relativeren
Even relativerenGisteren reed ik een route die ik vrij regelmatig rijd en dan kom ik altijd langs een grote zorginstelling voor o.a. mensen met verstandelijke beperkingen. Vrijwel altijd staat bij de uitgang van dat complex een van de cliënten te zwaaien naar passerende auto's. Ik claxoneer altijd even naar die man, hoewel ik weet dat ik officieel van die knop af moet blijven. Voor mij een hele kleine moeite, maar voor hem heel veel waard!
Bij het bedrijf waar ik heel wat jaartjes gewerkt heb, hadden we elk jaar een afdelingsuitje. Meestal werd geprobeerd een wat serieuzer gedeelte met bijvoorbeeld een presentatie te combineren met ontspanning. Altijd goed voor het familiegevoel, zo'n dagje!
Een van die afdelingsdagen heeft plaatsgevonden bij de zorginstelling die ik net noemde. Verschillende cliënten hadden aangegeven wat ze graag eens zouden doen en aan ons de taak om die wensen uit te laten komen. Dat varieerde van samen iets moois knutselen tot een bezoekje aan het treinstation om even naar passerende treinen te kijken. Van een kopje koffie met een gebakje op een terrasje tot een bezoekje aan de kinderboerderij op het terrein.
Voor ons heel vanzelfsprekende alledaagse dingen, maar voor die mensen een luxe! Ze worden omringd door verzorgers die het allerbeste met ze voor hebben, maar voor dit soort uitjes is helaas geen tijd.
Het zet je even met 2 benen op de grond om te zien hoe intens gelukkig iemand kan worden van hele gewone dingen. Al die lieve mensen hebben nog heel lang blije dagen gehad alleen al door de herinnering aan hun wensmiddagje! Wat zijn wij dan eigenlijk verwend hè, dat we kunnen gaan en staan waar we willen?
Alle medewerkers van onze afdeling hadden een wegwerpcamera meegekregen om foto's te maken. Die zouden ontwikkeld worden door de zorginstelling zodat de cliënten nog lang na zouden kunnen genieten van hun uitstapje.
Sommige dingen kosten weinig of niks, maar ze zijn onbetaalbaar!
Logisch toch dat ik even in overtreding ga door te claxoneren naar die zwaaiende meneer?
Nuttig? Als je dit artikel
waardevol vindt, klik dan links op het +1 icoontje om onze site te helpen.
5 reactie(s)
Lianne
Geplaatst op 13-05-2009 om 14:27
Daar mag je de regels voor overtreden hoor Sje.
Hulpbehoevende mensen zijn vaak om de simpelste dingen in het leven dankbaar.
Zo neem ik onze hond nogal eens mee naar het verzorgingstehuis, waar mijn oud-tante woont. Die oude mensen (met elk hun eigen ziekte) vinden het geweldig om een dier te zien. Je ziet ze opleven en sommige beginnen enthousiast te vertellen over vroeger. Ze komen vaak allemaal uit een boerengezin of een link daaraan (tja daar is het hier de omgeving naar), dus prachtig om te horen en te zien.
Louise
Geplaatst op 12-05-2007 om 20:24
gaaf zeg, dat je werk zoiets organiseert! Volgens mij hebben jullie zelf ook een prima dag gehad want je bent prettig bezig en triest eigenlijk dat zoiets zó bijzonder is voor de bewoners...
karin185
Geplaatst op 06-05-2007 om 16:35
Wat kun je zulke mensen dan gelukkig maken met soms kleine dingen! Zo waren we een keer uit eten bij een pannenkoekenrestaurant. Esther was denk ik zo'n 9 maanden. Daar zat aan de tafel naast ons een groep verstandelijk gehandicapten en ze zaten steeds naar Esther te kijken en te wijzen. Op een bepaald moment heb ik Esther uit haar wagen gehaald en ben ik even naar die mensen toegegaan, zodat ze Esther even een handje konden geven of over haar hoofdje aaien. Wat waren ze blij! Die gezichten: zo mooi om te zien!
Wuppie
Geplaatst op 05-05-2007 om 23:22
Op de juiste manier gerelativeerd. En in de goede context verwoord.
Dagelijks besef ik me hoe goed gesitueerd we zijn.
Toch is het niet altijd vanzelfsprekend, om onbaatzuchtig iets voor een ander te doen.
Dus petje af en zoals Barry Stevens zou zeggen "vooral doorgaan".
sonnie1983
Geplaatst op 05-05-2007 om 00:15
zo had ik regelmatig als ik op toernooi moest dansen dat er ook een of meerdere gehandicapte personen in de zaal zaten. en vooral die geestelijk gehandicapt zijn genieten er zo van. de make up de pakjes de glitters.....
bijna altijd vroegen ze dan om een kus omdat ze je zo mooi vinden. hun zijn niet gewend aan het make up en glitter.
gaf ze dan ook altijd een kus op de wang en super vinden ze dat de dag kon niet meer stuk!
een keer hadden ze een verstandelijk gehandicapte jongen een fototoestel gegeven. waarmee hij de hele dag in de weer was. ook mij had hij gefotografeerd. toen we naar huis gingen kwam ik hem toevallig tegen bij de uitgang. hij vertelde met grote trots dat hij zo'n mooie foto van mij had (was op rolletje dus hij had hem nog niet eens gezien hihi) en wilde hem graag naar mij opsturen. prima, mijn adres gegeven. weekje later foto binnen. inderdaad een goed gelukte foto (net dat ik mijn been gestrekt tegen mijn schouder aan mijn voet vast houd om het maar even in gewone taal uit te leggen) heb hem een leuke kaart met een verhaaltje achter op terug gestuurd. zag het me al helemaal voor me dat hij helemaal trots was met een kaartje terug.
ik zeg er ook altijd wel wat van als iemand ze voor de gek houd.
groetjes en je hebt gelijk dat je daarvoor de regels overtreed Sje!!!!