Een illegale voortuin

Eigenlijk beschouw ik het uitzicht vanuit mijn voorraam stiekem ook een beetje als mijn tuin. Het is aan de overkant van de straat. Gewoon openbaar groen en water, maar ik kan het niet uitstaan als het er niet uitziet. Verwilderd en vol met brandnetel. Overwoekerd met opschietende struiken. Volgegroeid met hoog onkruid.

Niet dat ik klaag bij de gemeente. Want als het dan toch maar incidenteel wordt onderhouden, kan ik er mooi mijn gang gaan. Afgelopen herfst heb ik in de grasrand bijvoorbeeld stiekem vergeet-mij-nietjes gezaaid voor volgend jaar. Ik had zomaar een paar zakjes zaad gekregen van een politieke partij. Aan de overkant van de straat heb ik zorgvuldig wat plekjes uitgezocht om ze om te kieperen. De onschuld zelve. Wel op een plek die ik kan zien vanuit mijn raam natuurlijk. Wie doet me wat?

Soms ook loop ik met de snoeischaar naar de overkant. Dan heeft een struik plotseling besloten precies te gaan groeien tussen mijn raam en mijn uitzicht. Langs de waterkant. Dat kan natuurlijk niet. Daar maak ik korte metten mee. Ik neem meteen flink wat van die hoge rietpluimen mee. Een paar is leuk, maar die dingen die groeien als kool en tot ver het water in. Ik wil wel water zien glinsteren tussen die pluimen door. Daar heb ik het met mijn buren trouwens wel eerst even over gehad. Die vonden het prima.

In de herfst vonden ze bij de gemeente ineens dat ik gelijk had, denk ik. Er kwam een boot. Een soort varende maaimachine met een ernstige meneer aan het roer. De machine hapte alle rietpluimen van de oever. Ik heb er geboeid naar staan kijken. En wat een licht en ruimte ineens! En toen hadden ze blijkbaar ineens de smaak te pakken. Ook alle struiken langs het water moesten eraan geloven. Ze werden teruggesnoeid tot op het bot. Het gras werd nog eens extra gemaaid.

En plotseling was mijn illegale tuin kaal. 

Ik was er blij mee, want ik kon zo weer volop genieten van het water. 
Tot deze week….
Want alles is wit en romantisch, behalve mijn uitzicht. 
Dat ziet er een stuk nuchterder uit…