Volg ons via
 
Psychische klachten
Pagina 1 van 8412345 > >>
837 Reacties
U bent niet gemachtigd om te reageren.
| Sorteer Berichten:
Printer Vriendelijk
AuteurBerichten
LuckyGebruiker is Offline
Huishoudfanaat
Huishoudfanaat
Posts:13337


--
16 feb 2009 07:52
    Ik geloof dat ik nu een beetje mijn erg persoonlijke' kant ga laten zien, maar wil het ook graag kwijt kunnen. 

    Woensdagmiddag heb ik een afspraak bij de huisarts en ga ik vragen om te stoppen met mijn medicijnen. Piece of cake? Nee helaas niet.

    Ik slik nu ruim 2 jaar Paroxetine (ook wel bekend als Seroxat). Het is een anti-depressiva, maar daarvoor gebruik ik hem niet.
    Ik heb 4 jaar geleden voor het eerst een paniekaanval gehad, mensen die dat wel eens meer hebben gehad weten precies wat ik bedoel. Voor alle andere...bij mij was het zo heftig dat ik dacht dat ik doodging, daarna sloeg het om in een soort claustrofobisch (ik durf nog steeds niet te vliegen) en ik dacht bij ieder pijntje dat ik een dodelijke ziekte had.
    Lang verhaal kort, ik heb heel lang rondgelopen met die aanvallen. Toen ik ze na een korte periode met medicijnen onder controle had, vrij was van medicijnen en weer op vakantie durfde te gaan voelde ik me dan ook de koning te rijk. Totdat mijn vader november 2006 (niet plotseling) overleed en nog geen maand later mijn neefje van nog geen 10 jaar (wel plotseling). Ik kwam in een circkel terecht, durfde zelfs geen auto meer te rijden(!) en ben op aanraden van mijn zus naar de huisarts gestapt voor seroxat.
    (medisch weetje: paniekaanvallen worden veroorzaakt door een tekort aan serotonine in je hersenen en de seroxat maakt dit aan).
    Nu gaat het super met me, maar mede dankzij die medicijnen ben ik in 2 jaar tijd bijna 20kg aangekomen. Mijn emoties worden sterk onderdrukt en ik ben niet mezelf. Ik kan niet zo heerlijk lachen als vroeger zeg maar. En daarbij...ik sta (hopelijk) aan het begin van mijn leven en ik wil niet zulke zware medicatie blijven slikken. Dus ik wil en zal en moet er mee stoppen.

    Dat heb ik ruim een half jaar geleden ook geprobeerd....helaas tevergeefs :-( De paniekaanvallen kwamen zo hevig terug dat ik terug greep naar de medicijnen. Toch wil ik het weer gaan proberen. Tot minstens aan mijn bruiloft een halve in plaats van een hele en daarna om de dag ofzo.
    Maar goed, overleg woensdag met de dokter.

    Ik ben zo benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen. Me er een beetje doorheen kunnen slepen als het tegen zit. Het is zo moeilijk om met je partner te bespreken, want die kent het gevoel niet. En na verloop van tijd stuit je dan tegen een muur op. Mensen zien niets aan je, dus je moet je maar niet aanstellen zeg maar. Zo'n gevoel geeft het althans.

    Edited by - 40hours on 16-2-2009

    Edited by - Sje on 21-12-2009
    Groetjes!
    "The future will be whatever we make it"
    mama eerGebruiker is Offline
    Veteran Member
    Veteran Member
    Posts:2401


    --
    16 feb 2009 08:15
    Meid, heel veel sterkte toegewenst.....
    Ik heb een vriendin met paniekaanvallen..... weet dus een heel klein beetje wat het is.....
    Zelf kennen we het gevoel heel erg goed, van onbegrepen te zijn om dat nieman diets aan je ziet.

    Nogmaals, sterkte ik hoop dat het nu wel lukt, ga ervoor.....
    Je weet de voors en tegens......
    Als je doorgaat, kom je er vanzelf....
    sprak ze zichzelf moed in!
    S-jeGebruiker is Offline
    Huishoudgoeroe
    Huishoudgoeroe
    Posts:72896


    --
    16 feb 2009 08:18
    Lieve schat, ik herken het niet uit eigen ervaring, maar ik wil je wel een hart onder de riem steken. We doen hier op deze site namelijk al een hele poos aan "digitaal schouderzitten". Zodra iemand steun nodig heeft bij lief, leed of een spannende gebeurtenis, worden er schouderzitsessies georganiseerd.

    Ik kom dus voorlopig op je schouder zitten om je te steunen bij het nieuwe traject wat je in wilt gaan met je medicijnen. Alle liefs, succes en sterkte.
    Groetekes, S-je
    Keep whispering your heartdreams, you never know when your angel is listening.....
    EmootjeGebruiker is Offline
    Huishoudfanaat
    Huishoudfanaat
    Posts:12012


    --
    16 feb 2009 08:24
    Ik begrijp je maar al te goed Lianne, jou verhaal is bijna mijn verhaal. Ik heb seroxat gehad, maar die hielpen mij niet tegen de angst en paniekstoornissen. Ik heb toen anafranil gekregen, die werkt beter  bij angst-en paniekaanvallen. Maar ik lees bij jou niets over hulp van het GGZ. Ben je niet in therapie, heb je alleen dat middel. Alleen medicijnen werken dus niet. Je hebt ook hulp nodig. Ik weet niet hovel je slikt, maar zou je niet langzaam afbouwen met de hulp van een psychiater? Ik vind het maar eng idee dat je alleen anti-depressiva slikt zonder begeleiding.

    En wil je nog eens navragen over de serotonine, mijn arts heeft namelijk precies het tegenover gestelde verteld. Ik zou weinig of geen serotonine aanmaakt meer hebben doordat ik als kind hevige angsten hebt gehad. Waardoor de serotonine als het ware is verdwenen.

    Edited by - Emootje on 16-2-2009
    Als je denkt dat alles tegenzit,
    denk dan opnieuw.
    LuckyGebruiker is Offline
    Huishoudfanaat
    Huishoudfanaat
    Posts:13337


    --
    16 feb 2009 08:37
    @Emo:

    Sorry, ik zie nu pas dat ik het exact andersom geschreven heb. Inderdaad een tekort aan serotonine. Ik zal het direct aanpassen.

    Ik heb zeker hulp gehad, ik heb bij een een psycholoog gelopen, Maar ik ben iemand die met beide benen op de grond sta en heel nuchter ben. En ik had na een aantal sessies wel door dat ik naast profijt van de psycholoog ook veel aangepraat kreeg door haar. Daar ben ik dan ook mee gestopt. Ik blijf dat toch een eng iets vinden, ze kunnen zo diep graven dat ze 'conclusies' gaan trekken waarbij je achteraf denkt dat slaat nergens op!

    Maar als jij er wel profijt bij hebt is dat alleen maar mooi hoor. Voor mij geen psycholoog meer.
    Ik heb ook veel gehad aan mensendieck therapie. Het leren controleren van je ademhaling, want daar staat en valt een paniekaanval vaak ook mee. Daarnaast heb ik altijd Bach Bloesem rescue druppels in huis. Al met al verzamel je (tenminste ik) in de loop der tijd een gereedschapskoffertje en kun je er uithalen wat je op een bepaald moment nodig hebt.

    Wat mijn angst wel is, omdat je steeds meer leert door/van en over paniekaanvallen is dat ik die serotonine niet meer zelf aan zal kunnen maken en er daardoor niet vanaf kom. Maar zal dat woensdag ook eens overleggen met mijn huisarts.
    Groetjes!
    "The future will be whatever we make it"
    EmootjeGebruiker is Offline
    Huishoudfanaat
    Huishoudfanaat
    Posts:12012


    --
    16 feb 2009 09:12
    Trouwens ik heb ook eens een in een topic over mijn angst en paniekstoornissen verteld. Maar ik weet niet meer in welke.Misschien moet je in Off-Topic eens zoeken naar het Syndroom van Tietze. Ik weet alleen niet zeker of ik het daar in vertelde hebt.
    Als je denkt dat alles tegenzit,
    denk dan opnieuw.
    K'tjeGebruiker is Offline
    Huishoudgoeroe
    Huishoudgoeroe
    Posts:34151


    --
    17 feb 2009 12:09
    Lianne, lastige zaak; kan me voorstellen dat je niet je hele leven medicijnen wilt slikken; maar ik zou niet zonder andere hulp stoppen, met een psycholoog en evt gedragtherapie moet je toch je aanvallen kunnen verminderen, lijkt me.

    Ik heb zelf seroxat gebruikt voor een depressie, na 3 jaar medicijnen goed kunnen afbouwen. Ook ik was bang voor graven naar problemen die er niet zijn, en had het gelukkig getroffen met de hulpverlener die ik toen had.

    Heel veel sterkte in elk geval.
    EmootjeGebruiker is Offline
    Huishoudfanaat
    Huishoudfanaat
    Posts:12012


    --
    17 feb 2009 01:05
    Als je hulp nodig hebt, mag je zeker eisen stellen. Het is erg belangrijk dat het klikt. Mijn ervaring is, dat "graven"naar problemen die er volgens de hulpvrager niet zijn, er vaak wel zijn. Maar dan ben je er nog helemaal niet aan toe om daar aan te werken. Maar de meeste hulpverleners graven niet, die wachten gewoon af tot diepere problemen "vanzelf"naar boven komen. En wat belangrijk is, je moet naar jezelf durven kijken en kritiek kunnen aanvaarden, anders werkt het ook niet.

    Maar Lianne ik vind het echt wel eng om te stoppen met deze medicijnen, zonder deskundige begeleiding.Ik heb met hulp mijn dosering geleidelijk aan gehalveerd. Maar ik weet dat ik er niet helemaal meer vanaf kom.

    Maar ik heb ook een vraagje aan mensen die anti-depressiva slikken. Lianne geeft het ook al aan. Je gevoelsleven vervlakt een beetje. Wat ik mij afvraag is waarom leuke, positieve gevoelens als een flink lol hebben en hartelijk lachen enz. idd vervlakt en dat je veel minder spontaan bent.. Maar negatieve gevoelens, als verdriet, angst, boosheid enz. juist wel heel sterk aanwezig blijft.
    Als je denkt dat alles tegenzit,
    denk dan opnieuw.
    K'tjeGebruiker is Offline
    Huishoudgoeroe
    Huishoudgoeroe
    Posts:34151


    --
    17 feb 2009 08:35
    Ik slik ze nu al 8 jaar neit meer; kan me niet zo goed herinneren dat het alleen de positieve gevoelens afvlakt, Bij mij werkte het juist meer op de negatieve, depressieve gevoelens (waar ik het ook voor gebruikte).

    Ik ben er gelukkig niet door aangekomen, maar had wel erg last van obstipatie, voor mij de vervelendste bijwerking. Met afbouwen ben ik eerst van 2 naar 1 tablet gegaan, toen naar een halve, een kwart en op vakantie gestopt.
    LouiseGebruiker is Offline
    Huishoudfanaat
    Huishoudfanaat
    Posts:7814


    --
    17 feb 2009 08:52
    Voor mij was stoppen een ramp... ben dus weer begonnen. Nu al een jaar of 10. Een stofje tekort, waarom niet aanvullen... zo vond de huisarts ook. Had het stoppen wel zeer geleidelijk afgebouwd. Vergeet je tablet maar eens 2 dagen... dan voel ik me echt beroerd! (afkickverschijnselen)
    Heel veel sterkte! Ik merk niet zo dat het de positieve dingen ook afvlakt, daarom vind ik gebruiken ook niet zo erg.
    U bent niet gemachtigd om te reageren.
    Pagina 1 van 8412345 > >>


    Nieuwste reacties